Lancelots Forum - Voor freelancers - Weblogs - Mieke tekent door NowHow

Het waarom van mijn werk

NowHow — Mon, 04 May 2009 16:52:18 GMT

Het waarom van mijn werk

Regelmatig heb ik met onderwerpen te maken die eigenlijk nog nooit goed zijn gevisualiseerd. Vaak bestaan er wel veel foto's van en zie je ook schema's, maar een echte plaat die uitlegt hoe iets werkt en eruit ziet is er over het algemeen niet. Dat is wat mijn werk zo interessant maakt.
De schema's die er al bestaan zijn te verdelen in twee categorie�n. De eerste categorie bestaat uit schema's die gebruikt worden bij de opbouw en het gebruik van een onderwerp. Denk hierbij aan de schema's die op verschillende plekken van een productieproces hangen om de temperatuur of processnelheid in de gaten te houden. Deze schema's kloppen in principe wel, maar zijn vaak moeilijk te lezen. Processchema's vallen hieronder.

De tweede categorie is bedoeld om niet-deskundige mensen duidelijk te maken hoe iets werkt. Bij dit soort schema's is het eigenlijk van veel minder belang hoe iets er in werkelijkheid uitziet, het schema moet vooral het proces duidelijk maken aan mensen die niet gewend zijn processen te lezen. De tweede categorie wordt meestal "infographic" genoemd.

Beide zijn meestal plat, het is maar een hoogst enkele keer dat er gebruik wordt gemaakt van een 3d ruimte. De eerste wordt over het algemeen met een CAD programma gemaakt en bestaat uit lijntjes, driehoeken en vierkantjes met cijfers en tekst. De tweede categorie wordt vaak in Illustrator gemaakt en is kleuriger en intu�tiever. Zulke schema's zijn erg handig in begripvorming, maar vertellen niet alles.
En mijn werk dan? Ik streef ernaar dat de visualisaties die ik maak, zonder meer herkend worden door de mensen die met dat specifieke onderwerp bezig zijn �n dat het er mooi uitziet.
Waarom maak ik dan niet gewoon foto's?
Meestal moet ook ik ervoor zorgen dat ik laat zien hoe een proces of onderwerp werkt. Bij mijn werk is het net zo belangrijk als bij de processchema's dat wat ik maak klopt. Foto's zorgen daarbij vaak voor problemen omdat je soms door de bomen het bos niet meer ziet of omdat een foto dingen laat zien die de mensen, die betrokken zijn bij dat specifieke onderwerp, niet willen laten zien. Ik heb meer vrijheid. Ik kan dingen weglaten die er niet toe doen of zaken toevoegen die kunnen verduidelijken. Voorbeelden:

Voor TNO magazine moest ik laten zien hoe de CATO (CO2 Capture, Transport en Opslag) er uitziet. CATO is een installatie die achter bijvoorbeeld een olieraffinaderij kan worden geplaatst om op een milieuvriendelijke manier de door de raffinaderij geproduceerde CO2 op te vangen voordat het de atmosfeer in gaat. Een foto van de CATO laat een wirwar aan buizen, ketels en trappen zien. Het ziet er indrukwekkend uit, maar hoe de installatie in elkaar zit lees je niet af door goed naar zo'n foto te kijken; dat blijft toch die bomen en het bos. Een schema van de CATO (zie schema helemaal bovenaan in dit blog) verduidelijkt veel meer, maar boeit eigenlijk niet: het ziet er eenvoudig uit en spreekt niet tot de verbeelding. Zie je een schema of een infographic (tweede illustratie in dit blog) van de CATO, dan weet je eigenlijk nog niet hoe die eruit ziet. Het naast elkaar laten zien van een schema, infographic en foto zorgt er niet voor dat mensen nu precies weten hoe de installatie werkt omdat de meeste mensen geen idee hebben hoe een schema te vertalen is naar de werkelijkheid.
Daarom maak ik illustraties die wel laten zien hoe, in dit geval, zo'n CATO eruit ziet. Ik laat buizen en andere structuren weg die er voor het begrip niet toe doen, waardoor de belangrijkste onderdelen worden verduidelijkt en ik zorg ervoor dat de kijker het gevoel krijgt naar iets te kijken wat hij in werkelijkheid ook zo zou kunnen zien (inclusief een gevoel van grootte door er, als het even kan, minstens ��n mens aan toe te voegen). In het geval van de CATO was het ook erg moeilijk om foto's vanuit een andere hoek te maken, terwijl je ook daar vrijheid in zou willen hebben. Verder zul je in werkelijkheid nooit zien dat een kolom is opengesneden waardoor je de binnenkant kunt zien of dat er handige verwijzingen staan met tekst die uitleggen waar je naar zit te kijken.

Een ander voorbeeld is de testopstelling van het Ariane 5 motorframe waar ik al eerder over geschreven heb. Dit is een goed voorbeeld voor twee dingen die je met een foto niet kunt doen: ik maak onderdelen doorzichtig zodat je kunt zien wat erachter zit en ik kan onderdelen weglaten die soms moeilijk uit een foto zijn weg te photoshoppen. Dat laatste was heel belangrijk voor de opdrachtgever van TNO, Dutchspace en is een wens waar ik vaak tegen aanloop. Veel van de onderwerpen die ik visualiseer zijn namelijk uniek door ��n bedrijf ontwikkeld. Het "overall" ontwerp van zulke onderwerpen is vaak te raden door concurrenten, maar je wilt natuurlijk geen bedrijfsgeheimen prijsgeven. Het mooie is dat die bedrijfsspecifieke onderdelen er vaak niet toe doen om begrip krijgen over de werking. Je kunt ze dus heel gemakkelijk weglaten zonder de draad te verliezen. Ook in dit geval had een schema of infographic weinig toegevoegd aan het begrip en was een foto te veel van het goede geweest.

Testen van het Ariane motorframe bij TNO

NowHow — Mon, 12 Jan 2009 12:38:58 GMT

k heb hier al vaker gezegd dat ik het leukste beroep van de wereld heb. Het is afwisselend, ik mag me uitleven op de meest fantastische onderwerpen en ik kom op plekken die je niet zou kunnen verzinnen. En soms krijg ik opdrachten die ik eigenlijk niet af k�n slaan. Rond september vorig jaar kwam de redactie van TNO magazine naar me toe of ik in 2009 voor iedere uitgave een visueel artikel wilde maken. Dat zouden er minimaal acht zijn. Na wat heen en weer gepraat -het is nogal een opdracht en ik had met mezelf afgesproken dat ik er niet m��r bladen bij zou nemen- heb ik toch ja gezegd. De opdrachten die ik mocht doen zijn natuurlijk zo heel erg wat ik leuk vind, dat ik toch wel in een lastig pakket met mezelf kwam als ik hierop nee zei!
Vanaf het eerste nummer van 2009 is TNO magazine helemaal vernieuwd. In plaats van vier gespecialiseerde uitgaven per nummer komt er nu ��n magazine. Dit zorgt voor een eenduidig beeld naar buiten toe en voorkomt dat lezers potentieel interessante verhalen missen omdat ze de verkeerde uitgave hebben gekregen. In de artikelen die ik voor TNO magazine maak, komen interessante en bijzondere projecten van TNO aan bod die op een andere manier veel minder impact zouden hebben.
Ondertussen ben ik al aan mijn derde artikel voor ze bezig. De eerste publicatie is al geweest, maar die was in het interne magazine van TNO, High Five. Van dit artikel kan ik jullie daarom nog niks laten zien, maar naar alle waarschijnlijkheid komt die later dit jaar wel in TNO magazine. De tweede wordt nu gepubliceerd. Ik mocht hiervoor in het motorframe van de Ariane 5 raket staan!

Ariane 5, onderdeel van het Europese Arianeprogramma, wordt ontwikkeld en geconstrueerd door de ESA. De raketten worden grotendeels gebruikt om commerci�le kunstmanen te lanceren. DutchSpace, ooit ontstaan uit Fokker, maakt een groot deel van de onderdelen voor de raket. De onderdelen moeten natuurlijk aan de hoogste veiligheidseisen voldoen, je wilt niet dat zo'n raket onverwacht uit elkaar spat. Een van de zwaarste testen die gedaan kan worden is het testen van het motorframe die de raketmotor van de Ariane op zijn plek houdt.

De laatste keer dat deze test werd gedaan is in 1996 door Fokker zelf. Zo'n uitgebreide test doe je het liefst maar ��n keer: het is verschrikkelijk duur en het opbouwen van een installatie die zo'n test mogelijk maakt heeft nogal wat voeten in aarde. Nu waren er echter zoveel veranderingen dat een grote test noodzakelijk was. Omdat DutchSpace nu zelf de onderdelen maakt, moet een onafhankelijk instituut de testen doen.
Er zijn maar weinig instituten in Europa die zo'n test aankunnen, TNO is er een van en zij kreeg de opdracht. Vanaf oktober vorig jaar is een projectteam in een grote loods in Delft de stellage aan het opbouwen. De komende paar weken wordt er getest, waarbij men vooral kijkt naar de druk- en trekkrachten. De stellage kan veel grotere krachten op het motorframe uitoefenen dan dat het ooit in werkelijkheid moet ondergaan en tegelijkertijd kunnen de testen met een grote precisie worden uitgevoerd.

De redactie van TNO magazine en de projectleider van de testopstelling waren verschrikkelijk blij met mijn artikel . Vorige week donderdag zijn twee leden van de raad van bestuur van TNO, samen met mensen van het ministerie van OCW, bij de testopstelling wezen kijken. Als uitleg kregen ze mijn artikel in de vorm van een A2 poster mee.

Aan het einde van de testperiode wordt het geteste motorframe uit elkaar getrokken en in elkaar geduwd. Ik ga vragen of ik erbij mag zijn als ze dat doen!

Kerkuilschedel

NowHow — Sat, 04 Oct 2008 17:14:11 GMT

Een collega van mij vermelde op LinkedIn dat zij een kerkuil had begraven in haar tuin. Nu was dat natuurlijk al niet zo'n normale melding maar met mijn vraag, of ik hem mocht hebben, deed ik er nog een schepje bovenop.
Het ging mij hier vooral om de schedel. Hoewel ik verhoudingsgewijs niet (meer) veel aan biologische onderwerpen werk, probeer ik waar het kan mijn kennis op peil te houden. Daar hoort ook mijn anatomische kennis bij. Gelukkig kun je het gros van de anatomische kennis over vogels gewoon bij de poelier halen, maar schedels (en klauwen trouwens ook) zijn een andere zaak. Ik was dus als een kind zo blij dat ik het dier mocht hebben. Een maand geleden heb ik de kerkuil opgehaald en achter in mijn tuin op een beschutte plek gelegd. Het was een jonge kerkuil, schijnbaar onbeschadigd. Wat online graven bracht aan het licht dat dit jaar een erg moeilijk jaar is voor kerkuilen en dat veel jonge vogels "hongerstrepen" in hun verenpak hebben: een teken dat ze voedselgebrek hebben gehad (een vergelijkbaar voorbeeld zie je bij de tanden van sommige mensen die in de tweede wereldoorlog zijn opgegroeid). Het is dus niet zo gek dat er ook jonge dieren doodgaan zonder dat ze door andere dieren zijn aangevallen of op een andere manier verongelukken.
Gisteren heb ik de schedel uit de tuin gehaald. Hij was helemaal schoon, er zat alleen nog een beetje aarde aan. Ik heb de schedel heel voorzichtig afgespoeld en kwam gelijk op een heel bijzonder kenmerk: het schedeldak is "dubbelwandig". Direct onder het oppervlakte ligt een soort raatstructuur die bij het spoelen ook gedeeltelijk volliep met water.

Omdat ik een database wil aanleggen met 3d modellen van schedels, ben ik gisteren gelijk aan de slag gegaan met deze schedel.
In 3d max heb ik een basis gemaakt van een aantal rechthoeken, bollen en halve cilinders:

Deze heb ik in de globale vorm gekregen die ik hebben wilde door te trekken en te duwen:

Daarna heb ik de schedel geexporteerd naar ZBrush:

Waarna ik verder aan de gang ben gegaan met trekken en duwen en het aanbrengen van details.
De schedel is nog niet klaar, sommige details kunnen beter en ik zie nu dat de schedel nog ietsje groter kan in vergelijking met de snavel, maar dit is het resultaat:
http://www.miekeroth.com/kerkuil/kerkuil2.mov

En hier netjes gerenderd in 3d max:

Wil je de schedel zelf kunnen bewegen, zodat je een beetje het gevoel krijgt hoe hij er echt uitziet, bekijk dan deze pdf-file: kerkuil. Iedereen met een recente pdf reader kan de 3d inhoud van deze file zien. Ik heb een aantal voorgebakken views gemaakt, die kun je bekijken door in de balk direct op de pdf te kijken onder "views". Let op: de file is voor een pdf best wel groot, namelijk ongeveer 5,6 mb!

Digitaal of traditioneel

NowHow — Sun, 07 Sep 2008 17:09:37 GMT

Regelmatig krijg ik de vraag of ik traditioneel of digitaal werk. En het grappige is dat dat eigenlijk een rare vraag is omdat het voor mij appels met peren vergelijken is. Sinds ik mijn cintiq heb werk ik niet meer met papier, potlood en verf, maar dat betekent niet dat ik niet traditioneel werk. Veel van mijn werk is namelijk nog steeds geverfd of getekend, ondanks het feit dat het gereedschap dat ik er voor gebruik hardware en software is.

Hieronder twee tekeningen. Voor jullie de vraag welke ik met behulp van oost-indische inkt gemaakt heb en welke met behulp van painter, een software programma.

Hoewel sommige mensen bij hoog en bij laag beweren dat ze het kunnen zien, kan ik het zelfs niet zien. Het is dat ik zelf weet welke illustratie ik met welk middel gemaakt heb, anders had ik ze zonder meer door elkaar gehaald.

Het is niet zo dat als je met digitale middelen werkt het makkelijker gaat; je moet nog steeds kunnen tekenen om een mooie illustratie te maken. Beide illustraties hierboven bijvoorbeeld heb ik met een pen gemaakt. De ene pen moest ik echter regelmatig in inkt dopen, de andere pen gebruikte ik op een monitor die dienst doet als tekentafel. Ander gereedschap, zelfde werkwijze en hetzelfde resultaat.

Waarom gebruik ik dan eigenlijk vooral hardware en software om mijn werk te maken? Ten eerste omdat ik hierdoor een stap uit het proces weghaal: al mijn werk lever ik namelijk digitaal aan bij opdrachtgevers. Het werk dat ik vroeger op papier maakte moest uiteindelijk toch via een scanner mijn computer in. Dat kostte soms veel werk omdat ik nog wel eens de neiging heb om op A3 formaat te werken: de meeste scanners zijn A4. Bij een gemiddelde illustratie kostte me het daarna toch wel een half uur tot drie kwartier om alle oneffenheden uit de achtergrond te halen en de illustratie digitaal op het niveau te krijgen die hij op papier al had.

Een andere reden is omdat ik met behulp van hardware en software verschillende versies van eenzelfde illustratie kan maken zonder dat het origineel een zooitje wordt. Dat is heel erg prettig als ik bijvoorbeeld met een hoofdredacteur of klant een bepaald beeld aan het uitwerken ben en we er nog niet helemaal uit zijn hoe de illustratie moet worden. Soms komt het voor dat we uiteindelijk met een van de eerdere versies aan de slag gaan en die is dan niet verdwenen door allerlei wijzigingen.

Sinds ik volledig overgestapt ben op alleen werken met hardware en software ben ik niet anders gaan werken trouwens. Ik maak nog steeds gebruik van sommige software om schetsen te maken die ik dan weer in andere programma's uitwerk tot een echte illustratie. Dat deed ik ook toen ik nog op papier werkte, alleen hoef ik nu de schets niet meer te printen of apart te maken.

Zo heb ik van de week zeven aquarellen gemaakt van ideeen voor een herontwerp van de afsluitdijk. Aquarellen? Ja, aquarellen, want ik investeer niet voor niets in hardware en software: er is software waarmee je vrijwel alle technieken die je op papier of canvas gebruikt ook kunt gebruiken op een computer. Het moesten aquarellen worden omdat de illustraties heel duidelijk moesten uitstralen dat het ideeen waren en nog lang geen uigewerkte plannen.

Hier een voorbeeldje van hoe ik een van de illustraties heb opgebouwd:

Dit waren de illustraties die ik kreeg als basis:

Dit is toevallig een idee dat ik al eerder had uitgewerkt, alleen daarbij zat het valmeer aan de waddenkant in plaats van de IJsselmeer kant. De illustratie hieronder is een uitwerking van een idee van Wubbo Okkels.

Naar aanleiding van de geleverde schetsjes, bovenstaande illustratie en wat heen en weer gebel, maakte ik er dus deze basis van:

Nu moest ik nog een goede compositie vinden. Omdat het zeven ideeen waren die over hetzelfde onderwerp gingen had je kans dat je zeven dezelfde platen zou krijgen en dat het "dus" saai zou worden. De compositie moest aantrekkelijk zijn, constistent, maar toch laten zien waar het om ging. Ik heb voor ieder idee een positie genomen op een van beide oevers: Noord-Holland en Friesland en de keuze van de oever hing af van de details in de illustratie. Als het idee beter uitkwam vanaf Noord-Holland koos ik Noord-Holland en andersom.

De bovenstaande schets vereenvoudigde ik tot een zwartwit hoogtekaart en bracht ik in in het programma Bryce:

Deze exporteerde ik weer naar studio 3d max, waarna ik er een gekleurde map aantoevoegde:

gerenderd ziet dat er zo uit. De keuze viel, zoals jullie kunnen zien op Friesland. Vanaf Friesland kon je namelijk de meeste details zien bij dit idee.

Zoals jullie zien missen hier nog wat van de details die in de schetsen zitten, die heb ik er dus eenvoudig met een pen ingezet:

En hierna kon ik aan de slag met verven. Ik gebruik hier painter voor, een programma van Coreldraw waarin je verschillende soorten verf en dergelijke kunt nadoen. Je kunt hierbij ook het canvas of papier aanpassen, zodat de verf die je gebruikt zich gedraagt naar de ondergrond die je kiest.

Voor alle aquarellen heb ik gebruik gemaakt van Italiaans aquarelpapier omdat het dit het prettigste werkte. Hoe "sneller" de illustratie eruit zou komen te zien, hoe beter.

Hier een detail van de illustratie. Als je goed kijkt zie je hier wel dat het digitaal is. Niet aan de aquarel verf echter, maar aan de potloodlijnen die er overheen staan: die zijn wiebeliger dan dat ik ze op papier zou hebben gemaakt. Dat heeft meer te maken met het feit dat ik nogal grof aan het werk ben gegaan met die potloodschetsen dan met de kwaliteit van het programma: als ik het op 100% grootte had gedaan hadden jullie zelfs daar niks geks gezien.

Nu de illustratie klaar was moesten we nog een lettertype vinden dat het gevoel gaf alsof je naar een geschreven letter zat te kijken. Omdat we het wel leesbaar wilden houden, waren we beperkt in onze keuze. Ook moest er nog een detail in omdat dat in de grote illustratie niet te zien zou zijn. Dit is het resultaat:

Tibby

NowHow — Tue, 26 Aug 2008 11:59:56 GMT

Even iets heel anders, geen blog over mijn werk, maar over een van mijn inspiraties. Katten zijn populair bij Zzp-ers en dus ook bij mij. Gek genoeg had ik ze echter nog nooit getekend.

Daarom hier Tibby.

Tibby is een Foreign White siamees van bijna 11 jaar oud (5 december!) en een heel bijzondere kat. Ze denkt namelijk dat ze hond is. Ze apporteert, rent achter me aan (of wil dat ik achter haar aanren), laat zich voor de gein door de lucht smijten, lacht, heeft humor en speelt zoals, normaal gesproken, alleen een hond doet.

En is onwaarschijnlijk sterk aan mij gehecht. Ik hoef nooit bang te zijn dat ik haar kwijt ben, waar ik ben is zij. Zelfs als ze buiten is weet ik dat ze binnen een minuut, nadat ik haar geroepen heb, naast me staat.

Tibby heeft ook haar nukken. Zo heeft ze een bloedhekel aan katten (niet zo gek als je denkt dat je hond bent) en sinds haar zus twee jaar geleden is overleden, is er met mijn andere kat, Harry, een gewapende vrede met ongeregeldheden. Als Tibby het zat is wordt Harry namelijk met harde hand het huis uitgegooid. Aan de andere kant heeft ze weer een heel klein hartje en is ze ooit een hele goede moeder geweest voor twee stoere katertjes, een rode en een zwarte, en een verschrikkelijk goede tante voor de kittens van haar zus.

Voor haar zus is ze zelfs vroedvrouw geweest, werkelijk in de betekenis zoals wij dat kennen: ze verzorgde de net geboren kittens- en haar zus- terwijl die bezig was met baren. Die geboorte is de meest bijzondere gebeurtenis die ik ooit met een dier heb meegemaakt. Tibby claimde de kittens niet, maar verzorgde ze werkelijk om haar zus te ontlasten.

Jullie begrijpen dus dat Tibby me na aan het hart ligt. Hoewel ze een krakende wagen is, ze plukt haar vacht bijvoorbeeld al sinds ze een half jaar is, blijkt ze tot nu toe mijn sterkste kat te zijn en ik hoop dat ze nog maar op de helft is.

Hier een vrij snelle oost-indische inktschets van haar die redelijk goed laat zien wie ze is. Ondanks het feit dat ze voor een siamees al aardig op leeftijd is, ziet ze er, op haar vacht na, nog steeds jong uit.

GNSI Conference, Ithaca

NowHow — Sun, 27 Jul 2008 14:45:53 GMT

Gisteren ben ik met Clara Richardson, Frank Ippolito en Taina Litwak de omgeving van Ithaca gaan verkennen. Ik schrijf er af en toe wat bij, maar ik heb verder niks gedaan om de foto's te bewerken behalve ze naar de juiste grootte te brengen. Verder dus alleen maar foto's om te genieten!

Een mij volkomen onbekende rusp. hij was helemaal wit met die twee oranje pluimpjes op zijn kop.

Twee verschillende kolibrievlinders. Ze zijn in ieder geval uit de Hemaris familie, wat een volkomen andere familie dan de kolibrievlinderfamilie in europa. Let op de doorzichtige vleugels.

Een verdikking in de stengel gemaakt door een galwesp.

Het dier hieronder wordt hier konijn genoemd, maar is in werkelijkheid een haas.

Zo mooi als het hier ook is, dit water is bedekt met fosfaatschuim (mensen stroomopwaarts gebruiken de rivier als riool)

Typisch oost Amerikaans "woodland"

Ik wilde oorspronkelijk meer foto's toevoegen, maar er kunnen hier maar 20 foto's geplaatst worden. voor meer, kijk op http://blogger.miekeroth.com.

En nu ga ik pakken voor de terugreis: in minder dan vier uur vertrekt mijn vliegtuig!

GNSI Conference, ZBrush en de laatste lootjes

NowHow — Sat, 26 Jul 2008 14:35:14 GMT

GNSI Conference, ZBrush en de laatste lootjes
Ik zit hier in mijn kamer op een echte "dorm", het is half elf 's ochtends, terwijl buiten de cicaden zoemen alsof ze een generator moeten aandrijven. Gisteren had ik eindelijk mijn workshop en het is zo gegaan als dat ik hoopte.

In eerste instantie hadden zes mensen zich ingeschreven voor mijn workshop, voornamelijk omdat de meesten niet wisten wat ZBrush is. In de loop van de week, ik had her en der wat laten zien en tijdens de digitale studio presentatie kon ik vertellen wat het mij opleverde, bleek dat meer en meer mensen de workshop wilden volgen. Uiteindelijk was er maar plek voor 12 mensen, dus daar is het bij gebleven.
In de workshop wilde ik de mensen een bruine kikker laten maken. Normaal gesproken gebruik ik meerdere programma's om te komen tot een uiteindelijk product, maar omdat ik deze hele workshop over ZBrush wilde laten zijn, zouden we ook de basis in ZBrush maken. De voorbereiding voor de workshop heb ik jullie al in een eerdere post laten zien, we zouden een bruine kikker uit mijn tuin als basis gebruiken, zodat we een goede referentie hadden.
We zijn dus gestart met het opbouwen van de kikker in ZBrush, hieronder een serie daarvan:

Met als uiteindelijk resultaat zoiets als dit:

De resultaten van de cursisten waren zacht gezegd ietsje anders, maar ik heb hele mooie pijlgifkikkers gezien, kameleons, hagedissen en sommige dingen die je in je nachtmerries nog niet zou willen tegenkomen ;-). In ieder geval, ik merkte dat iedereen de applicatie eigenlijk heel makkelijk oppikte en dat de meesten helemaal verzonken waren in het werk. Ik had een hele dag voor de workshop en die vloog voorbij.

Na afloop is iedereen even gaan slapen op de dorm om later de stad in te gaan voor een borrel en wat eten.

Even iets leuk tussendoor: terwijl ik dit aan het schrijven ben, hoor ik vrijwel direct naast me, het raam staat open en ik kijk uit over een soort van parklandschap, een indringende fluittoon van een vogel. Omdat ik die al de hele week hoor wilde ik nu toch eens uitvinden welke vogel dat is. Hier het resultaat!

Het is een kardinaal! Hoewel ook hier natuurlijk mussen en spreeuwen zitten, heb ik al een hoop vogels gezien die typisch zijn voor dit gebied. Vanmiddag gaan we misschien de watervallen hier bezoeken en ik hoop dan nog wat meer te kunnen zien.
In ieder geval, terug naar gisteren. Uiteindelijk zijn we gaan eten bij een Mexicaan. In Nederland zou vrijwel iedereen aan het restaurant voorbij zijn gelopen: het zat op de hoek van een drukke straat, zag er van buiten uit als een cafetaria en de tafeltjes waren ook zoals je op zo'n plek verwachtte. Maar het eten was verrassend goed.

Langzamerhand druppelde iedereen binnen en op een gegeven moment was er best wel een grote groep. Doordat ik echter de hele week best wel veel gedaan had en ik mijn eigen workshop net achter mijn kiezen had, zakte ik zo rond een uur of negen helemaal in. Clara Richardson bracht me terug naar de dorm, nadat ik eerst uitbundig vaarwel werd gezegd door mensen die de volgende ochtend vroeg zouden vertrekken. I am one of the family now!

Vandaag is een rustige dag, hoewel er nog workshops zijn, heb ik me niet ingeschreven. Clara en Frank Ippolito gaan misschien vandaag naar de watervallen en misschien ga ik mee. Maar het kan ook zo zijn dat ik een paar stevige schoenen aantrek en er zelf op uit ga. Ithaca is mooi en Ithaca College waar we verblijven licht bovenop een berg: we kijken uit over een soort rivierdal met daarin de stad Ithaca. Ik ben ook nog niet naar Cornell University geweest, behalve dan voor het banket (waar ik vleermuizen zag vliegen! Een veel grotere soort dan bij ons), maar dat is misschien iets voor een volgende keer.

GNSI conference, silver point en Modo

NowHow — Fri, 25 Jul 2008 01:22:37 GMT

Het is donderdagavond en ik ben net terug van een etentje met een aantal mede-illustratoren bij een Thais restaurant. Vandaag was zoals, eigenlijk elke dag, een erge leuke dag. Gisteren heb ik vooral veel klusjes gedaan. Morgen geef ik een workshop en natuurlijk wil ik wel dat die soepel verloopt. Nu denk ik dat ik me daar eigenlijk geen zorgen over hoef te maken, maar de zenuwachtigheid knaagt natuurlijk altijd. Dus de hele ochtend wezen oefenen met een aantal dingen die ik mijn cursisten wil laten zien. De middag heb ik ZBrush en Modo op de pc's voor de cursisten ge�nstalleerd.

Modo omdat vandaag Chuck Carter daar een workshop in gaf en hij pas vandaag in Ithaca zou zijn. Chuck is een van de eerste illustratoren die in National Geographic is gepubliceerd en hij werkt tegenwoordig vooral voor de gaming industrie.
's avonds was er een banket waarbij vele GNSI leden werden ge�erd. Na afloop vroegen een aantal illustratoren of ik mee de stad inging, het werd een hele gezellige avond. Het bleek dat er, buiten mij om, nogal gelobbied is om mij voor deze conferentie naar de VS te krijgen! Ik had al een erg goed gevoel over het feit dat ik hier nu ook zit, maar na gisterenavond is dat niet meer stuk te krijgen! In ieder geval, uiteindelijk toch niet al te laat gemaakt, vanochtend moest ik er weer vroeg uit voor de eerste workshops.
's ochtends had ik een workshop Silver point, in het Nederlands zilverstift. Silver point is een techniek waarbij je met een fijne en scherp geschuurde stift van zilver op geprepareerd papier tekent. De techniek werd honderden jaren geleden gebruikt door schilders als Rembrandt en Vermeer om de ondertekening van hun schilderijen op te zetten, maar is in de loop van de eeuwen vooral gebruikt voor zeer subtiele illustraties. Het zilver in de illustratie krijgt na verloop van tijd een eigen patina door het verweren van het zilver, wat de illustraties een volkomen eigen gevoel geeft. Voor de rest kun je het beschouwen als een soort potloodtekeningen. In een ochtend mochten we proberen om een zelf gekozen onderwerp, er lagen wat bladeren, ranken van klimplanten, veren en nog wat andere dingen, te tekenen. Ik ben naar buiten gelopen en vond daar een allium die helemaal perfect was om te tekenen. Ik wist niet of het me zou lukken om de tekening af te krijgen, want effectief hadden we maar anderhalf uur, maar het is me gelukt. Dat was maar weer een bewijs dat je als freelancer leert om heel snel te zijn als dat nodig is!

De workshop werd gegeven door Gerald Hodge, een emiritus professor in de kunsten aan de universiteit van Michigan en zijn dochter. De man is gespecialiseerd in zilverstift en maakt buitengewoon mooi werk. Hieronder de dochter die uitlegt hoe je een zilveren stift moet schuren en bewerken om er goed mee te kunnen tekenen en daaronder de klas in zijn geheel (behalve ikzelf). Gerald Hodge houdt mijn illustratie vast en de allium die als model diende.

Daarna was de modo workshop. Ik heb wel wat geleerd, maar het was vooral erg prettig om Chuck Carter eindelijk een keertje in werkelijkheid te zien en dat gevoel was wederzijds. Wij hebben afgesproken dat we in de nabije toekomst samen gaan werken, ik ben heel erg benieuwd!

GNSI Conference, de dagen vliegen voorbij!

NowHow — Wed, 23 Jul 2008 03:14:33 GMT

Ik had het zo mooi gepland... Iedere dag een entry op mijn blog, dat moet lukken.
Nou, nee dus. Mijn hele schema blijkt volledig vol te zitten, maar het is wel verschrikkelijk leuk!
Vanmiddag spontaan een presentatie gegeven samen met Britt Griswold, Frank Ippolito en Larry Lavendel over de "must-haves" voor een digitaal atelier. En alles werd met enthousiasme ontvangen, mijn Cintiq tablet werd bijna uit mijn handen gerukt! Verder veel nerdy stuff, waar volgens mij de helft van het publiek weinig van begreep, maar iedereen vond het wel leuk.
Nu net kom ik van een veiling af waar leden van de GNSI eigen werk (soms zelfs genant werk: een drieluik met histige my little ponies bijvoorbeeld) en andere spullen veilden. Hilarisch aan elkaar gepraat doro Larry Lavendel en John .. (achternaam vergeten).
Vanochtend een hele rit met een aantal paleontologische illustratoren doorgebracht. Ik merk dat veel van wat de illustratoren hier doen overeenkomt met wat ik doe. Behalve dan dat de meesten hier nog volledig traditioneel werken! Dus velen benadrukken zaken als perspectief en verhoudingen, terwijl dat voor mijn werk eigenlijk helemaal niet meer uitmaakt.

Diana Marques had het over het maken van achtergronden voor animaties en hoeveel problemen dat nog kan opleveren, vooral eigenlijk door het feit dat plannen vaak veranderd worden.

Verder veel interessante verhalen gehoord over het reconstrueren van uitgestorven planten en de technieken die de verschillende illustratoren daarvoor gebruiken.

Gisteren twee fantastische lezingen gehad. Een was door Warren Allmon, de directeur van het Natural History Museum in Ithaca en de ander door James Gurney, de auteur van Dinotopia. 's middags de hele tijd bezig geweest om mijn internet connectie voor elkaar te krijgen in mijn "dormroom".

Zo'n middag vliegt voorbij en 's avonds was er een tentoonstelling van verschillende werken van leden van de GNSI. Ik had geen werk ingezonden: het verschepen van de twee illustraties naar Albany voor de opening in april van de Focus on Nature tentoonstelling was al een crime, de enige andere optie was ze meenemen in het vliegtuig en dat was ook niet echt te doen. In ieder geval, hier een aantal foto's van die tentoonstelling, ik beloof morgen met interessantere foto's te komen!

Mike Rothman is een bekende illustrator van prehistorische landschappen en vooral gespecialiseerd in prehistorische planten. De ventilator in mijn dormroom is van hem en erg nodig. Hoewel het hier niet zo warm is als ik vreesde, is 28 graden toch best wel warm.

Dit is een stuk van Frank Ippolito, volledig gemaakt in Photoshop. Het is een illustratie van een verwant van de velociraptor en in werkelijkheid maar 60 centimeter lang. De illustratie op de tentoonstelling was op ware grootte.

Er hingen niet alleen dinosauriers of ander uitgestorven goed. Hier een maarts viooltje.
Campus hier is trouwens best wel mooi en ook wel heel anders dan in Nederland. Hier ook wat foto's daarvan:

Dit is de "dorm" waarin ik op dit moment aan het schrijven ben. En hier een uitzicht richting het centrum van de campus:

Mijn jetlag is overigens vrijwel over: ik heb me iedere avond gedwongen om minimaal tot elf uur op te blijven. Het is nu kwart over elf en hoewel ik het er niet meer echt zwaar mee heb, merk ik toch dat de dagen aan me vreten. Daarom misschien een beetje droog verhaal voor nu, ik ga mijn bed in!

GNSI conference and annual meeting

NowHow — Sun, 20 Jul 2008 11:00:00 GMT

Als jullie dit lezen zit ik (weer) in een vliegtuig boven de Atlantische oceaan. Ongeveer dezelfde route als de vorige keer, alleen vlieg ik na Philedelphia niet naar Albany, maar naar Ithaca.

Dit keer ga ik naar de jaarlijkse bijeenkomst van een vereniging waar ik al een aantal jaren lid van ben: The Guild of Natural Science Illustrators, ofwel de GNSI. Een hele week lang vermaken we ons met workshops, uitstapjes en lezingen. Aan het einde van de week geef ik zelf een workshop ZBrush.
Let de komende dagen op mijn weblog, ik zal hier regelmatig wat schrijven. Houdt er rekening mee dat het tijdsverschil zes uur is!

Voorbereiding cursus ZBrush

NowHow — Sun, 29 Jun 2008 15:20:29 GMT

Mijn weblog entries gaan regelmatig over ZBrush. Hoewel het niet het gereedschap is dat ik het meeste gebruik, is het voor mij wel een van de meest dankbare gereedschappen. Het is namelijk een gereedschap waarmee je, in de computer, werkt alsof je met een stuk klei bezig bent. Je kunt er werkelijk van alles mee maken zonder dat het al te veel tijd kost en je kunt tot op zeer klein detail realistisch blijven, in mijn werk heel belangrijk. Verder kun je de modellen die je maakt in ZBrush ook gelijk verven, zodat het er nog realistischer uit kan zien. De modellen die je met ZBrush maakt kun je ook weer exporteren naar andere programma's waarna je er nog verder mee kunt werken. Ik gebruik het voor de meest uiteenlopende zaken, maar het is vooral handig bij biologische onderwerpen.

Binnenkort ga ik een workshop ZBrush geven en ik wil me natuurlijk goed voorbereiden. De workshop is voor mede-natuurwetenschappelijke illustratoren en heeft, om het gemakkelijk te houden, een van te voren bekend thema. Ik ga namelijk laten zien hoe ze een bruine kikker met behulp van Zbrush kunnen maken. De voorbereiding alleen al is leuk genoeg om te laten zien!

In mijn tuin heb ik gelukkig meer dan genoeg bruine kikkers om als model te dienen. Op dit moment springen er ook zat hele erge jonge kikkertjes rond die net uit de vijver zijn gekomen, maar ik ben juist op zoek naar de kikkers van een jaar of twee, drie oud. Die zijn nog niet al te dik, zodat je de structuren goed kunt zien, maar wel groot genoeg om te filmen of te fotograferen. Af en toe pak ik er eentje uit de tuin, zet hem in een klein aquarium bedekt met wit papier en fotografeer en film hem.

Ik gebruik meerdere kikkers. Per kikker zitten ze maar een minuut of vijf in het aquarium en gaan dan weer de tuin in om de kikker zo min mogelijk te belasten. Ik heb nu al een aardig voorraadje afbeeldingen die we kunnen gebruiken in de workshop om er voor te zorgen dat het uiteindelijk kikkermodel zo realistisch mogelijk wordt. Bij alle afbeeldingen en filmpjes zorg ik ervoor dat de achtergrond zo min mogelijk stoort, het liefst is die volkomen wit.

Nee, bovenstaande kikker is niet dood, wel even heeel erg kort op zijn rug gelegd om de structuur van de huid van zijn buik te kunnen bekijken en om te kunnen zien hoe de tenen van de poten eruit zien. Hierna heb ik hem direct losgelaten!

Tijdens de workshop zullen alle elementen van de kikker onder de loep worden genomen. Hierboven heb ik even heel summier de omtrek van de kikker aangegeven, maar het gaat niet alleen om de grove elementen, maar ook om zaken die het realistisch maken, zoals de structuur van de huid en de knokkels in de tenen.

Onderstaande Zbrush illustratie heb ik al een tijdje geleden gemaakt. Voor de workshop zal ik nog een tweede maken die alle elementen van de kikkers uit mijn tuin heeft.

Tsvangirai

NowHow — Wed, 25 Jun 2008 10:36:37 GMT

Soms krijg ik de onbedwingbare neiging om mijn technische vaardigheden te oefenen zonder opdracht. Dat is een handige afleiding als ik met lange en zware projecten bezig ben en het zorgt er ook nog eens voor dat ik beter wordt!

Gisteren kwam het weer opzetten. Ik wilde iets doen met de actualiteit, zonder al te diep op de stof in te gaan. Dus heb ik een willekeurig item gepakt, de opositieleider in Zimbabwe, Tsvangirai.

Veel illustratoren gebruiken een foto als basis voor hun portretten. Als je goed om je heen kijkt en een beetje gaat zoeken zul je van sommige portretten zelfs de foto vinden die als basis heeft gediend. Daar is niks mis mee, het is vaak een kwestie van tijd. Wil je een eigen perspectief aan een illustratie geven, dan ben je vaak meer dan het vierdubbele van de tijd kwijt aan het bestuderen van je onderwerp. Zeker als je van illustreren leeft heb je die tijd vaak niet.

Ik wilde daarom juist kijken of ik het anders kon aanpakken zonder al te veel tijd kwijt te zijn. Om dat voor elkaar te krijgen gebruik ik Zbrush, een 3d kleiprogramma. Dat kost natuurlijk dezelfde studie als bij een gewone illustratie, maar je kunt wat meer raden: met een paar foto's heb je al voldoende om in 3d een hoofd te maken. Doordat je het hoofd iedere keer in de positie van een van de foto's brengt zie je wat er wel of niet klopt aan het model waarna je dat kunt aanpassen. Door heen en weer te switchen tussen bijvoorbeeld een foto waar je model schuin van voren op staat en eentje waarbij je model recht van voren is gefotografeerd kun je het soms zelfs tot twee foto's beperken.
Dit zijn de foto's die ik gebruikt heb:

Hieronder het 3d model dat ik aan de hand van bovenstaande foto's heb gemaakt. Zoals je ziet is het model nog niet helemaal goed, maar het was dan ook een oefening. De eerste animatie is er eentje zonder kleur, de tweede met. In Zbrush kun je op je model schilderen en je kunt een model uiteindelijk zo realistisch maken als dat je zelf wilt. Als je de animatie wil stoppen (wat ik me zomaar even kan voorstellen), even op de rechtermuisknop klikken en de "loop" afvinken!

En een close-up:

't is leuk! Dus hier een animatie in kleur.

DikeAlert

NowHow — Mon, 23 Jun 2008 15:33:19 GMT

Ik doe tegenwoordig ook aan animatie. Dat is voor mij relatief makkelijk omdat ik toch meestal al de basis in 3d maak. Raar eigenlijk dat ik dan ook nu pas aan begonnen ben.
Van de week is mijn eerste betaalde animatie onderdeel geweest van de uitreiking van de vernufteling. De Vernufteling is de jaarlijkse prijs die wordt toegekend aan het meest innovatieve project van een Nederlands ingenieursbureau. Initiatiefnemers van deze prijs zijn technologietijdschrift De Ingenieur, beroepsvereniging KIVI NIRIA en branchevereniging ONRI.
Ik had al een illustratie voor een van de deelnemers gemaakt en toen deze een van de genomineerden bleek vroeg de adjunct-hoofdredacteur van De Ingenieur mij er ook maar een animatie van te maken. Ik zei gelijk ja, maar hoewel ik al veel geoefend had, had ik nog nooit een echte animatie gemaakt. Ik vroeg daarom of ik een dag even het een en ander kon uitzoeken. En het bleek veel makkelijker dan dat ik dacht!
Wat moest ik nu maken? Harry Mols van Witteveen & Bos heeft een zeer elegant systeem ontwikkeld om er in een vroeg stadium achter te kunnen komen of een dijk bij hoge waterstanden kans heeft om door te breken. Dit systeem heet dikealert en bestaat uit een glasvezelkabel die ongeveer 30 centimeter onder het oppervlakte van de dijk wordt ingegraven. Buiten de bebouwde kom aan de bovenkant van de dijk, binnen de bebouwde kom aan de onderkant, maar dat is een detail. Om de 2 meter zit er een meetpunt op die glasvezelkabel die bepaald waar dat punt is ten opzichte van de dichtsbijzijnde punten. Iedere dijk beweegt wel wat met hoog water, het wordt pas gevaarlijk als een bepaald dijkvlak meer beweegt dan de rest. Op dat moment, dus al een paar dagen voordat dat stuk dijk zou kunnen doorbreken, wordt er alarm geslagen.

Om alles mooi in elkaar te passen heb ik de grond vrij diep gemaakt waardoor alle tekstblokjes binnen de illustratie zelf pasten. De basis van deze illustratie is, zoals zo vaak, in 3d gemaakt, maar de kleuren, de grond, het gras en de pijlen en dergelijke in Photoshop en daarna in InDesign.

En toen moest ik de animatie maken. Dat leverde wel wat problemen op in eerste instantie: ik kon niet na afloop het gras en de grond toevoegen, dan zou ik in 2009 nog niet klaar geweest zijn. Gelukkig ontdekte ik dat je met de haarmodule van studio 3ds max redelijk realistisch gras kon maken. Ik wilde ook dat je het gevoel kreeg naar echt water te kijken, het water buitendijks en het water in de sloot moesten dus bewegen. Omdat ik instructies had geen teksten in de animatie te plaatsen behalve bij de grafiek die het verschil tussen een normale meting en een alarmerende meting aangaf, kon ik de dijk weer zijn oorspronkelijke vorm geven (ik heb vorig jaar een groot aantal dijksituaties gemaakt voor het hoogheemraadschap van Rijnland). In eerste instantie heb ik nog gekeken of ik er ook nog een extra camerabeweging bij zou maken, maar het rijzen van het water is vrij subtiel en zou op die manier gemist kunnen worden. Uiteindelijk is het een animatie van 30 seconden geworden. Dat kostte op mijn computer (een 64 bit quadcore met 8 gig geheugen) zo'n 36 uur renderen...

De grafiek heb ik gemaakt in Flash. Dat koste wat minder tijd. Om beide animaties samen te brengen heb ik ook Flash gebruikt. Ik importeerde beide filmpjes in Flash en positioneerde ze zo dat het een geheel werd.

Dikealert heeft de Vernufteling jammer genoeg niet gewonnen, maar dit was wel een mooie animatie om te maken. Ik heb de animatie zo rustig mogelijk gehouden ter voorkoming van afleiden waar het in eerste instantie om gaat: de glasvezel kabel die reageert op het verplaatsen van de dijk.
En, o ja, dit voorkom je er mee: